Co to znaczy, że terapia czaszkowo-krzyżowa jest biodynamiczna?

Na przestrzeni lat w obrębie tej metody rozwinęły się różne sposoby pracy z ciałem, przekazywane i rozwijane przez różnych nauczycieli oraz praktyków. Można spotkać zarówno podejście bardziej biomechaniczne, jak i biodynamiczne. Oba wyrastają z tych samych osteopatycznych korzeni, ale inaczej rozkładają akcenty w pracy terapeutycznej.

Podejście biomechaniczne częściej koncentruje się na konkretnych strukturach, napięciach i wzorcach obecnych w ciele. Uwaga terapeuty kieruje się wtedy bardziej na to, co można wyczuć, nazwać i wesprzeć poprzez ukierunkowaną pracę manualną.

W podejściu biodynamicznym szczególną uwagę poświęca się stworzeniu organizmowi warunków do wyciszenia, osadzenia i regulacji. Ciało potrzebuje łagodności, czasu i przestrzeni, aby mogła wyrazić się matryca zdrowia — wewnętrzny porządek, który wspiera organizm w powrocie do równowagi.

Nie chodzi tu o forsowanie zmiany ani o narzucanie ciału gotowego kierunku. Terapeuta słucha, podąża i towarzyszy temu, co jest gotowe wydarzyć się w danym momencie. Proces przebiega w tempie odpowiednim dla układu nerwowego i całego organizmu.

W praktyce biodynamicznej szczególnie ważne są obecność, neutralność i stworzenie takich warunków, w których organizm może porządkować się od wewnątrz.

Biodynamiczna praca nie polega na przyspieszaniu procesu, ale na stworzeniu takich warunków, w których ciało może wracać do własnego rytmu.